We hebben 18 gasten en geen leden online

Een prachtige dag vol zonneschijn en goede vooruitzichten. En voor mij persoonlijk de ‘grote’ verantwoordelijkheid een mooie wandeltocht in elkaar te boxen. Daarom zijn we wat vroeger gekomen zodat we de omgeving, die er op Google maps al heel veelbelovend uitzag, even kunnen verkennen. Het wordt een mooie en avontuurlijke wandeling met ons gezinnetje en komen juist op tijd terug aan bij onze verblijfplaats om ons op ons gemakje te kunnen installeren op onze kamer. We begroeten intussen onze vrienden en kennissen waarvan we de meesten alweer een halfjaar niet gezien hebben, en betreuren de afwezige zieken die op het laatste moment hebben moeten annuleren. Het lekkere avondmaal, een belegd stokbrood van het type “smos-kaas-hesp” wordt intussen zeer gesmaakt. In tegenstelling tot de geruchten vooraf staat er weer een rijk gevulde ijskast met allerlei dranken klaar voor de komende avonden. Een korte schermutseling over het ontbreken van rode wijn wordt snel weer bijgelegd. Er is immers genoeg ander lekkers voor elke leeftijd. Velen zijn nieuwsgierig wat de wandeling zal geven nu iemand anders ze ineen heeft gestoken. Ik tracht iedereen gerust te stellen terwijl ik zelf hoop dat al die verschillende mensen toch een fijne tocht zullen beleven.


Door dit engagement worden we ook af en toe tijdens dit weekend benaderd om ons eventueel wat meer in te zetten voor de VVP. Ik laat me wat vermurwen en daarom zit ik nu, een week later, met plezier dit verslagje te typen. De zon, de tocht en de choufkes doen ons besluiten niet te laat te gaan slapen. De nacht verloopt echter onrustig. Het propere maar smalle en wat ongemakkelijke bed zorgt ervoor dat mijn schat en ik niet goed de slaap kunnen vatten.

Zaterdag

Een goede koffie onder warme mensen met schijnbaar zorgeloze kinderen doet ons de nacht snel vergeten en zorgt voor een heerlijke ochtend.
Na het ontbijt met Duits aandoende ‘brötchen’ maken we ons klaar voor een eerste wandeling langs een officieel wandelpad gemarkeerd met een groen kruis. We gaan het nabijgelegen dal in. Sommigen blijven in de jeugdherberg met de kinderen. Ook dat vind ik zo heerlijk aan onze vereniging. Ieder doet of laat wat hij of zij wil maar dat doen we wel voor elkaar!
De ondergrond in het dal is okay, het weer droog en de tocht makkelijk. Iedereen tevreden genieten we ’s middags van een lekkere spaghetti.
Rond de middag begint het bij te sneeuwen. De namiddagtocht is langer en o.a. daarom besluiten ook nu enkelen om in ons basiskamp te blijven. Gezien de namiddagwandeling het vervolg is van de gemarkeerde ochtendwandeling veronderstel ik dat de moeilijkheidsgraad dan ook dezelfde zal zijn. Niets is echter minder waar. De alles bedekkende sneeuw, de hoger gelegen maar heel vochtige Hoge Venen, het slecht onderhouden pad, dat maakt het allemaal net iets moeilijker. Een enkele, met buggy bezwaarde mama, moet de aftocht blazen maar gelukkig neemt men me dat niet kwalijk. Het is een echte uitdaging de voeten droog te houden. Onder de alles bedekkende sneeuw zie je het breekbare ijs en de modderpoelen niet. Vooral de huppelende kinderen en overmoedige papa’s ondervinden dit al snel. Ondanks enkele twijfelmomenten, -heb jij dat groen kruisje daar gezien?-, lopen we niet verloren en bereiken we voorspoedig het hoogste punt van België. We bestellen een welverdiende warme of versterkende drank tot we plots opmerken dat enkele leden van de groep niet bij ons zijn. We houden het hoofd koel en beginnen te telefoneren naar de achtergeblevenen in ons ‘basiskamp’ voor transport en de gsm nummers van de verdwaalden. Dankzij deze moderne technologie, een beetje geluk, en wat gezond verstand kunnen we onze vrienden snel terugvinden! Eenmaal gerustgesteld dat alles goed zal komen kunnen de “verloren schapen” en de “vermoeide kinderen” per gemotoriseerde arrenslee terug naar kamp Ovifat. De “hardliners” onder ons zullen het laatste stuk van de tocht (nog een 3-tal km) bij valavond ploeterend volbrengen. ‘Thuis gekomen’ wacht ons een gebraad met frietjes, sla en een Sjoeke* als dessert toe. Een deugddoende douche rond de dag af. Het wordt weerom een gezellige avond. Sommigen kaarten, anderen keuvelen, lezen een boek of hun krant. De kinderen spelen samen of individueel op hun tablet. Kortom, ieder doet wat hij of zij graag doet. Maar we doen het vooral samen. Voor enkelen werd het erg laat, hoorden we achteraf, maar wij gaan toch weerom op tijd naar bed na deze vermoeiende dag. Desondanks wordt het weer een onrustige nacht met een lichte slaap. Zouden er hier ‘foute’ aardstralen dwars door onze kamer lopen? Of is het die 2 meter afstand tussen ons op een koude valentijnsnacht? Wie weet!

(* Sjoeke = streektaal voor eclair)

Zondag

Zondagochtend zijn we weer vroeg uit de veren. Als gevolg van de lange wandeling op de besneeuwde ondergrond heb ik een stijve kuitspier. Het fijne gezelschap en de heerlijke brötchen doen me dat echter snel weer vergeten. Eerst nog even de kamers opruimen, nog wat nakeuvelen en dan plots nog een verrassing. De VVP-jeugd biedt ons nog een Valentijns dansoptreden aan! Het is fantastisch en het doet ons weer eens extra goed beseffen waarom dit toch allemaal super de moeite waard is.
s ‘Middags verorberen we nog de karbonade met patatjes en enkele wortelschijfjes en dan bye-bye en zwaai-zwaai. We besluiten voor het huiswaarts rijden nog even snel de gemiste bezienswaardigheden uit de buurt te bezichtigen en rijden daarna zonder problemen naar huis toe. We hopen dat onze reisgezellen ook allen goed thuis gekomen zijn.

Ziezo, dat was mijn impressie van het voorbije VVP-weekend. Ik hoop dat het voor de andere deelnemers even fijn was en voor diegene die er niet konden bij zijn een extra stimulans om de volgende keer met ons mee te komen. Je kan er gezellig keuvelen, onze ervaringen en besognes uitwisselen, lachen en spelen. Een weekend zonder huishoudelijke rompslomp waarin de kinderen zich amuseren… en wij ook!

Hopelijk tot dan,

Leo

Nieuwsbrief

Gelieve je naam en e-mailadres in te geven indien je op de hoogte gehouden wilt worden van onze activiteiten