We hebben 93 gasten en geen leden online

VVP weekend "Château de Wanne"

Wanne, waar lag dat ook alweer? In aardrijkskunde ben ik nooit goed geweest. Na even te googlen en mijn collega's te raadplegen wist ik enigszins waar naartoe te rijden. Eén ding stond vast: ik ging met mijn kroost op weekend én het allerbelangrijkste: even bijtanken. Na een turbulente week met pleegzorgavonturen kon ik het wel gebruiken. Een tijdje geleden werd me gevraagd wat ik zo goed vond aan de VVP. Het antwoord is voor mij eenvoudig. Als volwassene bijpraten, je ideeën aftoetsen, andere pleegzorgverhalen horen waardoor het eigen verhaal weer in een ander daglicht komt te staan. En voor de kinderen ravotten met "lotgenoten" en merken dat ze niet het enige kind zijn met het etiketje pleegkind. De jongeren kunnen dan weer hun eigen ervaringen delen met andere lotgenoten. En als jongeren hun ervaringen delen met andere jongeren komen er af en toe mooie vlindertjes tussen fladderen.


En daar reden we dan over heuvels en dalen, hogere heuvels en soms diepere dalen. Net zoals het pleegzorgverhaal van iedere pleegouder en pleegkind. Na een lichte paniekaanval omdat ik dacht dat mijn auto het onderweg begaf,  deze vrouw achter het stuur had niet door dat een auto niet meer kan optrekken als je een steile heuvel oprijdt, kwamen we aan in het fantastisch mooie Wanne. Veel konden we van het mooie landschap nog niet merken. Het was er aardedonker. De autorit was alweer snel vergeten bij het zien van al die bekende gezichten. Bij de eerste hallo was pleegdochter-lief al verdwenen met een vriendinnetje. Zalig om te zien dat ook zij zich direct thuis voelt.

Na onze eerste nacht werden we begroet door een mooie ochtendzon. Het beloofde een mooie dag. En wat doet een mens op een zonnige dag in de Ardennen? Juist! Wandelen! In de voormiddag een wandeling op het gemakje terwijl de kinderen speelden. In de late namiddag trokken we dan op tocht voor een wandeling die de tieners in elkaar hadden gestoken. Waarvoor dank. Aangezien kaartlezen niet direct mijn specialiteit is, dan wel verdwalen in een bos, verkoos ik om me te laten vergezellen door twee kranige dames. Onderweg was het opletten geblazen voor verdwaalde vraagstukken voor volwassenen en kinderen. Hoewel ik me toch liever tot de kindervraagstukken beperkte. De avond begon te vallen maar ons groepje, ondertussen aangevuld met andere vvp'ers, was nog niet lang niet thuis. Gelukkig had een van die andere vvp'ers een gps en konden we de kortste weg naar het kasteel terugvinden. Brrr was ik blij dat ik me had laten vergezellen door Els en Min. Tenslotte was het net Haloween geweest.

Bij aankomst kregen we een heerlijk glaasje cava en chips. Een aperitiefje voor het eten. Heerlijk rustig totdat bleek dat er nog een paar tieners achtergebleven waren in het bos. Maar stoer als dat tieners zijn kwamen ze een uurtje later terug. En nee hoor, er was niets om ongerust te zijn.

En ja dan is het zondag.  De dag om al naar huis te gaan, jammer. Valiezen pakken, alles naar de auto sleuren en daarna genieten van, hoe kan het ook anders, een heerlijke wandeling.

Bijgebabbeld hebben we zeker, ook al heb ik het idee dat ik voor sommige te weinig tijd heb gemaakt. Gelukkig is het volgende weekend in februari en kan ik voor die mensen wat extra tijd maken.

Aan allen die zich ingezet hebben voor het fijne weekend een grote dank!

Ils